ทราบการตัดสินของศาลในกรณียกเลิกข้อหากบฏของ 9 แกนนำพันธมิตรแล้ว ต่อไปนี้ก็จะเรียกพวกเขาว่ากบฎไม่ได้อีก ก็คงต้องยืนยันคำเดิมเหมือนที่ยืนยันไว้หลายครั้งแล้วว่า ต้องยอมรับคำตัดสินของศาล ช่องทางกฏหมายก็ต้องเล่นไปตามเกม

การศึกครั้งนี้นับได้ว่าใหญ่หลวงนัก ใช้ทุกเครื่องมือ ใช้ทุกขุมกำลัง ทั้งเป็นเรื่องระยะยาว ที่น่าหนักใจคือมือที่มองไม่เห็น ก็เผยตัวเผยตนออกมาแล้ว แต่มาตรฐานของสังคมก็มีอยู่ กฎหมายก็มีอยู่ ดังนั้นคิดจะทำอะไร หรือแสดงความเห็นอย่างไร ต้องขอเตือนให้ช่วยกันระมัดระวังตัว

อย่าไปอินกับสถานการณ์ให้มาก ดุลกำลังในการรบที่ยังเสมอกันอยู่ก็เป็นแบบนี้ วันนี้ได้เปรียบ วันพรุ่งเสียเปรียบสลับไปสลับมา ขอเพียงแต่อย่าเสียกำลังใจ รักษาใจให้ไว้เป็นพลังต่อสู้กันต่อไป อย่าท้ออย่าถอย

ประชาชนฝ่ายพันธมิตร ถึงอย่างไรก็เป็นประชาชนเหมือนกัน เขาเพียงแต่มีความคิดเห็นต่างกันไปบ้าง แต่อยากให้ลองสังเกตวิธีปฏิบัติของคุณทักษิณดู เมื่อ 19 กันยายน 2549 คุณทักษิณสั่งให้ทหารฝ่ายรัฐบาลสู้พวกทำรัฐประหารได้หรือไม่ ต้องขอตอบว่าได้ คุณทักษิณเลือกตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นได้หรือไม่ ตอบว่าสบายมาก เรียกร้องให้ประชาชนรากหญ้าลุกฮือขึ้น ทำลายรัฐบาลทหารได้ไหม ตอบว่ามีความเป็นไปได้สูง

แต่ทั้งหมดที่ผ่านมาทำไมถึงไม่ยอมทำ ก็ตอบได้ว่ามองภาพใหญ่เป็นหลัก ต้องการเห็นบ้านเมืองอยู่รอดปลอดภัย แม้ประชาชนมีความเชื่ออีกอย่างไปอยู่กับฝ่ายตรงข้าม แต่ก็ไม่เคยคิดทำร้าย ต่างกับฝ่ายตรงข้าม ใส่ร้ายป้ายสี บิดเบือนระบบก็ไม่มีความละอาย หักด้วยการรัฐประหารทำให้เศรษฐกิจการเมืองมีปัญหาก็เอา นำพาประชาชนไปเสี่ยงต่อการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สิน ก็ไม่เคยสำนักบาป

คนที่คิดว่ามีคุณธรรม เอาเข้าจริงมีแต่ตราบาป ส่วนคนที่ถูกใส่ไคล้กล่าวหาว่าเป็นคนชั่วร้าย ความจริงแท้ปรารถนาดีกับบ้านเมืองตลอดเวลา

การต่อสู้จะผลัดกันรุกผลัดกันรับ เป็นแบบนี้ไปอีกนาน จะว่าเราได้เปรียบก็ไม่ใช่ จะว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าก็ไม่เชิง เพราะหากได้เปรียบจริง ป่านนี้พรรคพลังประชาชนเหลือแต่ชื่อ ไม่ได้กลับมาเป็นรัฐบาลบริหารประเทศแล้ว นี่ทั้งรัฐประหาร ทั้งร่างรัฐธรรมนูญเผด็จการ ทั้งใช้มือที่มองไม่เห็น ก็ยังเอา “พลังประชาชน” ลงไม่ได้

วันนี้ก็ขอเตือนและให้กำลังหลายๆ ท่าน เห็นหลายคนท้อ เห็นหลายคนหมดกำลังใจ ฝ่ายตรงข้ามเขาเชื่อว่าเขาจะเอาชนะเราได้ แต่เขาดำเนินการด้วยความยากลำบากไม่แพ้หรืออาจจะยุ่งยากกว่าเรามากนัก เพียงแต่เขามีสิ่งที่ยึดมั่นจิตใจ

ของเราก็มี ยึด “ประชาชน” เป็นศูนย์กลางนั่นไง ที่สุดชัยชนะตกอยู่กับฝ่ายใด ก็น่าจะทราบกันอยู่หรือมิใช่

“ถึงตรงนี้ขอเตือนว่า อย่าทำเป็นเล่นกับเรื่องคดีหมิ่นประมาทของคุณสมัคร เอกสิทธิ์ ส.ส. ตามมาตรา 130 คุ้มครองคุณสมัครไม่ได้ เพราะเป็นการพิจารณาคดีต่อเนื่องก่อนที่ คุณสมัครจะเป็น ส.ส. อยู่ในวรรค 4 ลองอ่านรัฐธรรมนูญกันดู หากศาลท่านไม่ยอมให้ฎีกา แล้วให้คุณสมัครติดคุกแบบไม่รอลงอาญาจริง ทั้งสถานภาพนายกรัฐมนตรี และสถานภาพ ส.ส. ก็ต้องสิ้นสุดลงตามรัฐธรรมนูญ ตอนนี้เมื่อใช้ช่องนี้ไม่ได้ ก็อาจผลักดันผ่านช่องทางเสนอให้อัยการสูงสุดลงนามสลักหลังในคำร้องขอฎีกา แต่ก็นั่นแหละช่องทางนี้ก็แค่ยืดเวลา สุดท้ายก็ต้องถูกจำคุกอยู่ดี

แม้จะฝืนใจใครๆหลายคน แต่ก็ต้องย้ำแล้วย้ำอีก ว่าอย่าไปยึดติดตัวบุคคล เตรียมนายกรัฐมนตรีคนใหม่เผื่อเอาไว้ระหว่างที่คุณสมชายฝึกงานเป็นนายกรัฐมนตรีรักษาการในขณะนี้”

ดูอาการแล้วคู่ความ อย่างคุณสามารถยังแสดงท่าทีไม่ยอมความ และได้เล่าด้วยว่ามีผู้ใหญ่มาขอเจรจาให้ยอมความ แต่ตนตั้งใจจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ศาลจึงต้องตัดสินไปตามข้อเท็จจริง

แต่เห็นคุณธนพิชญ์ โฆษกสำนักงานอัยการสูงสุด ได้ชี้ช่องทางให้คุณสมัครยังสามารถยื่นฎีกา โดยจะมีการประสานให้อัยการสูงสุดลงนามสลักหลังคำร้องขอฎีกา ก็แสดงว่าโอกาสในการขอยื่นฎีกายังมีอยู่ ตามที่ได้เขียนเตือนไปในบทความก่อนโน้นแล้ว หากช่องทางฎีกาผ่านอัยการสูงสุดไม่สามารถทำได้ ก็คงเหลืออีกช่องทางเดียวคือยื่นเรื่องต่อผู้พิพากษาที่พิจารณาคดีเพื่อให้ส่งเรื่องเข้าสู่ศาลฎีกา หากช่องทางนี้ยังทำไม่ได้อีก คุณสมัครก็จะต้องถูกดำเนินคดี และเอกสิทธิ์คุ้มครอง สส. ไม่สามารถคุ้มครองได้ เรื่องนี้แตกต่างจากกรณีของคุณสมเกียรติ แกนนำ พธม. ที่ใช้ช่องเอกสิทธิ์ สส. คุ้มครองได้ตาม มาตรา 130 ที่ต้องพูดเรื่องนี้ เพราะเห็นยังมีบางคนเข้าใจผิด คิดว่าคุณสมัครจะใช้ช่องทางเอกสิทธิ์ สส. คุ้มครอง ซึ่งกฎหมายยกเว้นเอกสิทธิ์หากเป็นคดีที่มีการพิจารณาต่อเนื่องก่อนที่จะเข้าดำรงตำแหน่ง สส. หรือก่อนจะมีสมัยประชุม ในวรรค 4

แต่ตอนนี้คุณสมัครก็ใช้หลักทรัพย์ค้ำประกันตน ก่อนรอฟังผลการขอยื่นฎีกาต่อไป ก็น่าเชื่อว่ายังจะพอมีโอกาสอยู่ ถึงตรงนี้ก็ขึ้นอยู่กับความเมตตาของศาล

ถึงตรงนี้ยังต้องทำความเข้าใจกับหลายๆคนเพิ่มอีกว่า ในระบบนิติรัฐ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องทำตามกฎหมาย การต่อสู้ก็ต่อสู้ไปตามช่องทางที่บัญญัติไว้ในกฎหมายต่างๆ หากไม่เห็นด้วยกับกฎหมายของรัฐนั้นก็ต้องเลือกการลี้ภัย เพื่อไปอาศัยอยู่ในรัฐอื่นที่ใช้กฎหมายที่ต่างกันออกไป หากจะทำการแข็งขืนรัฐด้วยวิธีการเช่น อารยะขัดขืน ก็ต้องยินยอมรับความผิดที่ตนฝ่าฝืนนั้นด้วย เช่นเดียวกับมหาตมะ คานธี และเหล่าผู้ติดตาม ที่เดินทางไปจาริกเพื่อทำเกลือ และยอมถูกรับโทษจำคุก

ในสมัยเอเธนส์ ภายหลังที่เอเธนส์บรรลุถึงยุคเสื่อมพ่ายแพ้สงครามให้กับสปาร์ตา มีบุคคลยุให้ไต่สวนโสกราตีสนักปราชญ์คนสำคัญในยุคกรีก โดยกล่าวหาว่าโสกราตีสเป็นคนทำให้เกิดความเสื่อมศรัทธาในศาสนา เหตุเพราะโสกราตีสได้ตั้งคำถามและสนทนาเกี่ยวกับปัญหาปรัชญาซึ่งถือเป็นการล่วงละเมิดไปยังเทพเจ้า ซึ่งถือเป็นที่เคารพของชาวเอเธนส์ในขณะนั้น ศาลได้ตัดสินประหารชีวิตโสกราตีส

ในบทเล่าถึงวันสุดท้ายของโสกราตีส กล่าวถึงไครโต มิตรของเขาที่ชักชวนให้โสกราตีสหลบหนี พร้อมกล่าวว่าเขาได้ติดสินบนผู้คุมให้เตรียมเปิดทางเอาไว้แล้ว แต่โสกราตีสปฏิเสธและยินยอมรับโทษ เพราะเขาศรัทธาในความเป็นรัฐ ด้วยความเป็นรัฐและนิติรัฐ จึงเกิดมีพ่อแม่ของเขาขึ้นมา และพ่อแม่ของเขาก็ได้แต่งงานกันและให้กำเนิดตัวเขา

โสกราตีสดื่มยาพิษที่ทำจากเฮมล็อกและสิ้นใจไปในเช้าวันใหม่ ปัจฉิมวาทะของโสคราตีสนั้นคือ : “ข้าพเจ้าขอบอกแก่พวกท่าน คนที่ฆ่าข้าพเจ้าว่า หลังการจากไปของข้าพเจ้าแล้ว โดยทันทีโทษทัณฑ์…จะตกแก่พวกท่าน…จะมีผู้ฟ้องร้องกล่าวหาพวกท่านมากกว่าที่มีอยู่เวลานี้ แต่ก่อนข้าพเจ้าได้เหนี่ยวรั้งพวกเขาเอาไว้ พวกเขาจะไม่เกรงอกเกรงใจพวกท่าน อีกต่อไป พวกเขาจะทำกับพวกท่านยิ่งกว่าข้าพเจ้า เพราะพวกเขายังหนุ่มหากพวกท่านคิดว่าการฆ่าคนสามารถทำให้พวกท่านป้องกันคนบางคนไม่ให้มา ตรวจสอบชีวิตชั่วร้ายของพวกท่านได้แล้ว พวกท่าน เข้าใจผิด”

แกนนำตัวจริงเบื้องหลังพรรคเพื่อแผ่นดินมีอยู่สี่กลุ่มด้วยกันคือ “กลุ่มบ้านริมน้ำ” ของคุณสุชาติ ตันเจริญ “กลุ่มปากน้ำ” ของคุณมั่นและคุณวัฒนา “กลุ่มโคราช” ของคุณไพโรจน์ กับคุณระนองรักษ์ และ “กลุ่มวังพญานาค” ของคุณพินิจกับคุณปรีชา คนเหล่านี้ก็ล้วนแต่อยู่อาศัยในบ้านเลขที่ 111 ทั้งนั้น ปากก็ปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวข้องกับการจัดโผ แต่ของจริงก็คงไม่มีใครเชื่อ

คนในพรรคพลังประชาชนหลายคนคงโมทนาสาธุ ที่คุณสุวิทย์ไม่ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีในครั้งนี้ เพราะเหตุนอกจากขาลอยในพรรค เพราะไม่มีกำลัง ส.ส. ตนเองก็ยังสอบตก แถมในระหว่างช่วงดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี ก็ไม่ได้รักษามารยาทสมาชิกคณะรัฐมนตรีในสมัยรัฐบาลคุณสมัครที่ดี เพราะแสดงท่าทางดึงให้พรรคเพื่อแผ่นดินถอนตัวการร่วมรัฐบาลหลายครั้ง ไม่แต่เพียงเท่านั้น เมื่อครั้งที่กำลังเลือกนายกรัฐมนตรีคนใหม่แทนคุณสมัคร ก็แสดงท่าทีจะถอนตัวออกจากการร่วมรัฐบาลอีก เมื่อเป็นเช่นนี้ ถึงแม้จะดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ก็ไม่ได้เก้าอี้รัฐมนตรี ต้องยกให้รองหัวหน้าพรรคอย่างคุณประชาไปเสีย

กรณีศึกษาของคุณสุวิทย์ เป็นเรื่องน่าสนใจ เนื่องจากถือเป็นนักการเมืองอนาคตไกลคนหนึ่ง เพราะเคยดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคกิจสังคม และเป็นคนต้นคิดเรื่องกองทุนหมู่บ้าน จนกระทั่งย้ายไปอยู่ในพรรคไทยรักไทย

แต่จะด้วยอ่านการเมืองพลาด หรือจะอย่างไรก็ตามคุณสุวิทย์ในฐานที่ไม่ได้ติดบ่วงบ้านเลขที่ 111 ไปด้วย ก็ออกมารับหน้าเสื่อเป็นหัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน หมายมั่นปั้นมือว่าด้วยชื่อชั้นบารมีที่สะสม คงสามารถนำพาพรรคได้รับเสียงข้างมากและขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีได้

แต่คุณสุวิทย์ไม่เพียงแต่ไม่สามารถขึ้นถึงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่คุณสุวิทย์ยังสอบตกอีกด้วย เพราะผลการเลือกตั้งในเขต 3 ที่จังหวัดขอนแก่น ผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งของพรรคพลังประชาชนได้รับเลือกตั้งยกเขตทั้งสามคน

มีข่าวออกมาว่า พรรคเพื่อแผ่นดินอยู่ในแผนการสี่ขั้นของ “มือที่มองไม่เห็น” หวังจะแบ่งคะแนนจากพรรคพลังประชาชนในเขตเหนือ – อีสาน แล้วสามารถจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคอื่นและโดดเดี่ยวพรรคพลังประชาชนให้เป็นฝ่ายค้านได้ แต่สิ่งที่คุณสุวิทย์ และบรรดา “มือที่มองไม่เห็น” ไม่ได้ตระหนักก็คือ จิตสำนึกของประชาชนรากหญ้าได้ตื่นตัวขึ้นแล้ว คนเหล่านี้จึงสอนบทเรียนให้กับคุณสุวิทย์ พร้อมทั้งคว่ำแผนการบันไดสี่ขั้นของ บรรดา “มือที่มองไม่เห็น” ไม่เป็นท่า

ในความเป็นจริง “การเมืองใหม่” จึงเริ่มต้นมานานแล้ว ประชาชนเปลี่ยนจากการเลือกตั้งโดยอิงกับ ส.ส. เป็นการอิง “นโยบายพรรค” และ “พรรคการเมือง” ดังนั้น นักการเมือง และ ส.ส. ในยุคใหม่จึงถือเป็นคนกลางในการนำความต้องการของประชาชนไปสื่อสารให้กับพรรค เพื่อให้พรรคปฏิบัติตามนโยบายที่ได้สัญญาไว้กับประชาชน จะเห็นว่าที่ผ่านมา พรรคพลังประชาชนชูคำขวัญที่ง่าย แต่มีพลังคือ “นโยบายใครๆก็เสนอได้ แต่คนที่ทำได้จริงอยู่ในพรรคพลังประชาชน” เพียงเท่านี้ประกอบกับความที่ประชาชนเชื่อว่าคุณทักษิณมีความเชื่อมโยงกับพรรคพลังประชาชน ก็ทำให้พรรคได้กวาดคะแนนเสียงทั่วทั้งเหนือ-อีสาน

“การเมืองใหม่” ที่คุณทักษิณ และพรรคไทยรักไทย ส่งมอบต่อมาเป็นมรดกให้พรรคพลังประชาชน คือการเมืองที่ก้าวข้าม “ตัวแทนนักเลือกตั้ง” สู่การที่ประชาชนเลือก และกำหนด “นโยบาย” เพื่อการพัฒนาประเทศ และความกินดีอยู่ดีของพวกเขา

แต่ในช่วงการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัย เราจึงยังเห็นการทะเลาะเบาะแว้ง ชิงผลประโยชน์ แย่งเก้าอี้ ดุจดังการเมืองย้อนกลับไปเป็น “การเมืองเก่า” ในสมัยก่อนรัฐธรรมนูญ 2540 ก็ไม่ปาน

มีการใส่ไคล้ว่าพรรคพลังประชาชน ใช้เงินกว้านซื้อเสียง คำตำหนิทำนองนี้ก็เช่นเดียวกัน เป็นการหมิ่นหยามว่าประชาชนโง่ และถูกซื้อได้ แต่ในความเป็นจริง ไม่มีใครพูดถึง “นักการเมืองอนุบาล” อย่างคุณประชัย อดีตหัวหน้าพรรคมัฌชิมาธิปไตยเลย

คุณประชัยอาศัยภาพลักษณ์นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จในธุรกิจปิโตรเคมี มีประวัติการศึกษาระดับวิศวกรรมศาสตร์จากเบิร์คเลย์ กวาดนักการเมืองฝ่ายซ้ายที่เคยทำกิจกรรมอย่างเข้มข้นกับกลุ่ม พธม. และอาศัยฐานเสียงของกลุ่มวังน้ำยม ที่เคยยิ่งใหญ่ในพรรคไทยรักไทย ด้วยความพรั่งพร้อมของทุน และนักเลือกตั้ง และในความไม่ประมาทก็ยังไม่ลืมร่างนโยบายที่ดูน่าตื่นตาตื่นใจเอาไว้ด้วย คุณประชัยคิดว่าปัจจัยทั้งหลายเหล่านี้จะช่วยให้พรรคและตนเองชนะการเลือกตั้ง แต่ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดียวกับคุณสุวิทย์ คุณประชัยไม่เพียงแต่สอบตก แต่ยังไม่สามารถนำลูกพรรคเข้ามาตามที่ต้องการได้ จนในที่สุดถึงกับต้องเสียการนำพรรคให้กับกลุ่มวังน้ำยมไป

กลุ่ม พธม. และบรรดา “มือที่มองไม่เห็น” ตระหนักถึงความน่ากลัวของ “การเมืองใหม่” เช่นนี้ดี จึงได้ขับเคลื่อนขบวนเพื่อสร้างความปั่นป่วนในช่วงการบริหารประเทศในยุคคุณสมัคร โดยมีเป้าที่ต้องการกำจัดการนำของพรรคพลังประชาชน ที่กลุ่มตนตราหน้าไว้ว่าเป็น “นอมินีของระบอบทักษิณ” และนำเสนอ “การเมืองใหม่” ภาค “ประชาภิวัฒน์”

แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่กลุ่ม พธม. นำเสนอ เป็นเพียง “การเมืองแสนเก่า” ของกลุ่ม “อภิชนาภิวัฒน์” เพราะต้องการดึงการเมืองไทยย้อนกลับไปยังสมัยประชาธิปไตยครึ่งใบ โดยอาศัยข้ออ้างการเคลื่อนไหวภาคประชาชน และการเมืองฝ่ายซ้ายแบบละตินอเมริกาบังหน้า

สิ่งที่พวกเขานำเสนอจึงเป็นเรื่องน่าเวทนา เพราะนำเสนอสิ่งที่ไม่สอดคล้องกับภววิสัย และไม่ตระหนักในข้อเท็จจริงที่ว่าการเมืองไทยเปลี่ยนแปลงไปแล้วอย่างถึงราก และ “การเมืองใหม่” กำลังดำเนิน และพัฒนาไปอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

สิ่งที่กลุ่ม พธม. ทำ จึงเป็นเพียงการวาดรูปปีศาจของ “ระบอบทักษิณ” ที่ไม่มีตัวตนจริง เพราะสิ่งที่เป็นจริงนั้น เป็นเพียงปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้น จากการตัดสินใจของประชาชนในการก้าวข้าม การเมืองแบบตัวแทนแก๊งก๊วนนักเลือกตั้ง และการใช้เงินซื้อเสียง ไปสู่การเมืองใหม่ของประชาชนที่อิงอยู่บนพื้นฐานของนโยบายที่ถูกต้อง และการปฏิบัติได้จริงของพรรคการเมือง

ที่กล่าวหาว่าระบอบทักษิณฉ้อโกงจนประเทศชาติต้องสูญเสียเงินนับเป็นแสนล้านนั้น จึงเป็นข้อกล่าวหาเลื่อนลอย หากแต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือค่าสูญเสียโอกาส และความถดถอยทางเศรษฐกิจของประชาชนในชาติ จากการขับเคลื่่อนของกลุ่ม พธม. และบรรดามือที่มองไม่เห็นเอง ความเสียหายเหล่านี้ มีมูลค่ามหาศาลและไม่น้อยไปกว่าความเสียหายที่เกิดจาก การดำเนินนโยบายที่ผิดพลาดของธนาคารแห่งประเทศไทยในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจเมื่อปี 2540

การที่ฝ่ายทหารตัดสินใจเข้าทำรัฐประหารเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 ซึ่งก็ครบรอบสองปีไปเมื่อสองวันก่อนหน้านี้นั้น แสดงให้เห็นว่าเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะเมื่อแรกตั้งใจว่าจะเด็ดขั้วอำนาจของพรรคไทยรักไทย และคุณทักษิณ เช่นเดียวกับที่จะจัดการกับคุณชาติชาย และพรรคชาติไทย

คุณชาติชายเลือกการประนีประนอม ยอมรับอำนาจ รสช. และถอยตนออกจากความขัดแย้งทางการเมือง รอจนคลื่นลมทางการเมืองสงบ เมื่อ รสช. ที่เป็นพวกรุ่นห้า ถูกพฤษภาทมิฬกระเด็นตกออกจากเก้าอี้อำนาจ แล้วจึงกลับเข้าเล่นการเมืองผ่านการตั้งพรรคชาติพัฒนา ในขณะที่พรรคชาติไทยตกเป็นของคุณบรรหารในเวลานั้น

ประชาชนยังจำชื่อเสียงของคุณชาติชายได้ว่าช่วงที่คุณชาติชายบริหารประเทศ เป็นช่วงหนึ่งที่เศรษฐกิจของประเทศมีความรุ่งโรจน์ นโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้า ช่วยยุติความวุ่นวายในประเทศเพื่อนบ้านได้มากน้อย ฉันใด ประชาชนก็ยังไม่ลืมชื่อเสียงของคุณทักษิณว่าเป็นผู้ฉุดประเทศออกจากหล่มปลักของความพินาศฉิบหายทางเศรษฐกิจ ปลดแอกหนี้ของไอเอ็มเอฟ ริเริ่มนโยบายช่วยเหลือคนยากจนมากมาย และเป็นผู้ริเริ่มปฏิรูประบบราชการเตรียมมุ่งประเทศสู่ความก้าวหน้า ฉันนั้น

มองในแง่นี้ก็เท่ากับว่าประชาชนเห็นว่าคุณทักษิณเป็นทางเลือกที่ดีกว่าคุณชาติชาย เนื่องเพราะคุณทักษิณได้พิสูจน์ตนเองจากผลงานที่ผ่านมาเพียงพอแล้ว จึงให้การสนับสนุนอย่างท่วมท้น และสนับสนุนพรรคการเมืองทุกพรรคที่ประชาชนเชื่อว่ามีความใกล้ชิดกับคุณทักษิณ อานิสงส์นี้จึงส่งผลให้พรรคพลังประชาชนกลับมาผงาดและได้บริหารประเทศอีกครั้ง

ฝ่าย “มือที่มองไม่เห็น” วางกับดัก คูขวาก พงหนามเอาไว้ในการร่างรัฐธรรมนูญ 2550 เห็นว่าพวกตนยังเสียทีพลังก้าวหน้าอยู่ จึงส่งขบวนการ พธม. ออกมาสร้างความปั่นป่วนทางการเมืองอีกครั้ง คราวนี้ถึงกับกำเริบเข้ายึดทำเนียบรัฐบาล ที่สุดก็เปิดเผยเจตนารมณ์ของพวกตนออกมาอย่างชัดแจ้ง ว่าต้องการประกาศ “การเมืองใหม่” หรือการเมืองอภิชนาธิปไตย

ที่เรียกว่า การเมืองอภิชนาธิปไตย นี้หมายความว่าอย่างไรเล่า?

ก็หมายความว่าเป็นการเมืองที่ทำเพื่ออภิชน สำหรับอภิชน และโดยอภิชน หาได้ทำเพื่อประชาชนคนชั้นรากหญ้า ที่เป็นคนเดินดินกินข้าวแกง และเป็นเจ้าของประเทศที่แท้จริง แต่อย่างใดไม่

สัญญาณเช่นนี้แสดงให้เห็นว่า “มือที่มองไม่เห็น” ที่อยู่เบื้องหลังการเคลื่อนไหวของขบวน พธม. ทั้งสองครั้ง และยังอยู่เบื้องหลังการรัฐประหาร 19 กันยายน จะไม่ยอมยุติบทบาท ความปั่นป่วน ขัดแย้งทางการเมืองย่อมไม่มีที่สิ้นสุด

สถานการณ์เช่นนี้จึงเป็นสงครามที่ยืดเยื้อ ขัดแย้งยาวนาน

ครั้งเกิดความขัดแย้งเช่นนี้ในแผ่นดินจีน เมื่อสมัยสามก๊ก สงครามในสมรภูมิกัวต๋อ ระหว่างกองกำลังฮูโต๋ของ “โจโฉ” และเจ้าแคว้นกิจิ๋ว “อ้วนเสี้ยว” ก็เป็นสงครามติดพันยาวนาน ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ผลัดกันได้เปรียบ ผลัดกันเสียเปรียบเช่นกัน

โจโฉมีที่ปรึกษาคนหนึ่งชื่อ “กุยแก” ชื่อรอง “ฟ่งเซี่ยว”

กุยแกเห็นอ้วนเสี้ยวเป็นผู้นำที่ใช้คนไม่เป็น จึงมาเข้าด้วยกับโจโฉด้วยวัยเพียง 27 ปี และก็เป็นกุยแกคนนี้นี่แหละ ที่ชี้ให้โจโฉเห็นความแตกต่างระหว่างข้อดีและข้อเสียของผู้นำทั้งสองฝ่าย 10 ประการ นักวิเคราะห์บางคนมาสรุปเมื่อภายหลังอ่านสามก๊กจบว่ากุยแกก็งั้นๆ เพราะวิจารณ์คนใครก็ทำได้ หรือไม่ก็บอกว่ากุยแกประจบเอาใจโจโฉ

แต่หากพิจารณาสถานการณ์ให้ดี นึกถึงตัวเราเองว่าหากเป็นกุยแกในขณะนั้น อยู่ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่งหน้าขวาน กุนซือคนอื่นไม่กล้าวิจารณ์ตรงไปตรงมา แต่กุยแกกลับวิจารณ์ได้อย่างปลอดโปร่งอาจหาญ ก็ต้องนับถือความสามารถเชิงวิเคราะห์คาดการณ์ของเขาไม่น้อย

กล่าวโดยสรุปกุยแกมองว่าโจโฉจะเป็นฝ่ายชนะ ทั้งที่กำลังฝ่ายฮูโต๋ มีน้อยกว่าฝ่ายกิจิ๋วถึง 10 เท่า เป็นเพราะปัจจัย “ผู้นำ” กุยแกสรุปข้อดีข้อด้อยของผู้นำทั้งสองฝ่ายออกมาสิบประการดังต่อไปนี้

” ท่านชนะสิบประการนั้นคือ ท่านมิได้ถือตัว ถึงกระทำการสิ่งใด ถ้าผู้น้อยจะขัดท่านว่าผิดแลชอบ ท่านก็เห็นด้วยประการหนึ่ง น้ำใจท่านโอบอ้อมอารีต่อคนทั้งวง แล้วจะทำการสิ่งใดก็ถือเอารับสั่งพระเจ้าเหี้ยนเต้เป็นประมาณ คนทั้งหลายก็ยินดีด้วย ประการหนึ่ง ท่านจะว่ากล่าวสิ่งใดก็สิทธิ์ขาดมีสง่า คนทั้งปวงยำเกรงเป็นอันมากประการหนึ่ง ท่านใจสัตย์ซื่อเลี้ยงทหารโดยยุติธรรม ญาติพี่น้อง ผิดก็ว่ากล่าวมิเข้าด้วยผู้ผิด ประการหนึ่ง ท่านจะคิดทำการส่งใดเห็นเป็นความชอบก็ตั้งใจทำไปจนสำเร็จประการหนึ่ง ท่านจะรักผู้ใดก็รักโดยสุจริตมิได้ล่อลวงประการหนึ่ง ท่านเลี้ยงคนซึ่งอยู่ใกล้กับอยู่ไกล ถ้าดีแล้วเลี้ยงเสมอกันประการหนึ่ง ท่านจะทำการสิ่งใดก็ทำตามขนบธรรมเนียมโบราณประการหนึ่ง ท่านชำนาญกลสงคราม ถึงกำลังข้าศึกมากกว่าท่านก็คิดเอาชนะ ได้สิบประการ

ฝ่ายอ้วนเสี้ยวจะแพ้ท่านสิบประการนั้นคือ อ้วนเสี้ยวเป็นคนถืออิสริยยศ มิได้เอาความคิดผู้ใดประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวเป็นคนหยาบเข้าทำการ โดยโวหารประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวจะว่ากิจการสิ่งใดมิได้สิทธิขาดประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวเห็นแก่ญาติพี่น้องของตัว มิได้ว่ากล่าวตามผิด และชอบประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวจะคิดการสิ่งใดมักกลับเอาดีเป็นร้าย เอาร้ายเป็นดี มิได้เชื่อใจของตัวประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวจะเลี้ยงผู้ใด มิได้ปกติ ต่อหน้าว่ารัก ลับหลังว่าชังประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวมักรักคนชิดซึ่งประสมประสาน ผู้ใดห่างเหินถึงซื่อสัตย์ก็มีใจชังประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวกระทำความผิดต่าง ๆ เพราะฟังคำยุยงประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวจะทำการสิ่งใดเอาแต่อำเภอใจ มิได้ทำตามอย่างธรรมเนียม โบราณประการหนึ่ง อ้วนเสี้ยวมิได้รู้กลศึก แต่มักพอใจทำการศึกล่อลวง จะชนะก็ไม่รู้จะแพ้ก็ไม่รู้ เป็นสิบประการ”

ความจริงพื้นฐานการวิเคราะห์ของกุยแกนี้ ตั้งอยู่บนฐานของความขัดแย้งระหว่างพลังอนุรักษ์นิยม และพลังก้าวหน้า ส่วนใครเป็นตัวแทนของพลังอนุรักษ์นิยม และใครเป็นตัวแทนของพลังก้าวหน้า ในคู่ความขัดแย้งระหว่าง อ้วนเสี้ยว โจโฉนี้ สาธุชนคงทราบได้ด้วยตนเองดีอยู่แล้ว

ความขัดแย้งของประเทศชาติเรา ในปัจจุบันนี้ก็เฉกเช่นเดียวกัน ล้วนตั้งอยู่บนรากฐานของความขัดแย้งระหว่างพลังอนุรักษ์นิยม และพลังก้าวหน้า

ดูผิวเผินพลังก้าวหน้าอาจมีกำลังน้อยกว่า เปรียบเหมือนสงครามในสมรภูมิกัวต๋อ ก็พอนับได้ว่ามีกำลังน้อยกว่าถึงสิบเท่า แต่ที่พลังฝ่ายอนุรักษ์นิยมไม่สามารถเอาชนะได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่นับวันกลับยิ่งถดถอย พลังฝ่ายก้าวหน้าของบรรดาผู้รักประชาธิปไตย ยิ่งมาก็ยิ่งได้เปรียบ ยิ่งมาก็ยิ่งเข้มแข็ง ไม่ว่าจะถูกหักโค่นทำลายลงกี่ครั้ง ก็สามารถยืนหยัด ผงาดกลับมาต่อสู้ได้เข้มแข็งไม่ต่างจากเดิม ย่อมบ่งบอกให้เห็นชัดแล้วว่า ในอนาคตข้างหน้าฝ่ายใดจะเป็นผู้ได้ชัย

สงครามครั้งนี้ ฝ่ายอนุรักษ์นิยมได้ประกาศผ่านขบวนการ พธม. แล้วว่าจะเป็น “สงครามครั้งสุดท้าย” เพื่อผลักดันระบอบการปกครองแบบอนุรักษ์นิยมภายใต้มือที่มองไม่เห็น ให้สำเร็จลงให้จงได้

แต่สถานการณ์ครั้งนี้แตกต่างจากสมัยคุณชาติชาย เหตุเพราะประชาชนตื่นตัว และมีจิตสำนึกรับรู้การเปลี่ยนแปลงทางการเมือง คนรากหญ้าในความเป็นจริงมีการศึกษามากกว่าที่ บรรดาคนในกลุ่มขบวนการ พธม. และเหล่า “มือที่มองไม่เห็น” ปรามาสเอาไว้มากนัก

ด้วยเหตุพื้นฐาน “ความก้าวหน้าของประชาชน” นี้ เฉกเช่นเดียวกับที่กุยแกเคยวินิจฉัยว่าปัจจัย “ผู้นำ” จะเป็นปัจจัยชี้ขาดในสมรภูมิกัวต๋อ

เพราะฉะนั้นนักรบประชาธิปไตยทั้งหลายจึงไม่ต้องลังเลสงสัยในชัยชนะ จงเดินหน้าต่อไปเถิด
เดินหน้าอย่างห้าวหาญ รักษาภารกิจของท่านทั้งหลายไว้ เพราะประชาชนจะเป็นกำลังสนับสนุนให้กับพวกท่าน

เพื่อเอาชนะสงครามครั้งสุดท้าย และรักษาไว้ซึ่งระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

แต่ความจริงคุณสุชาติขึ้นชั้นว่าการคลัง ก็เป็นเรื่องดี เพราะจะว่าไป ดอกเตอร์หนุ่มที่คว้าปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์มาจากสถาบันเดียวกับ ดอกเตอร์ป๋วยที่อังกฤษ ก่อนจะไปเรียนต่อปริญญาเอกที่แคนาดา ก่อนที่จะมาสอนคณะเศรษฐศาสตร์อยู่ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง แล้วยังรับตำแหน่งเป็นบอร์ดใหญ่หลายโครงการ ในช่วงที่คุณทักษิณดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี คุณสุชาติก็น่าจะอยู่เบื้องหลังและให้ข้อคิดแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับทีมเศรษฐกิจสมัยคุณทักษิณไม่มากก็น้อย

ถ้าใครเคยได้ยินคุณทักษิณพูดถึงเรื่องทฤษฎีบ่อปลาบ่อยๆ ก็ให้รู้ไว้เถอะว่าคนที่พูดทฤษฎีนี้คนแรกก็คือคุณสุชาติคนนี้แหละ แต่คุณสุชาติก็บอกว่าไม่ได้ออกความคิดเองแต่แรก เพียงแต่ยืมความคิดจากเรื่องทฤษฎีลูกโป่งสามสูบของคุณป๋วยมาอีกชั้นหนึ่ง หลักการก็เทียบว่าเศรษฐกิจก็เหมือนน้ำในบ่อปลา หน้าที่ของรัฐบาลก็เพียงแต่ดูแลไม่ให้น้ำในบ่อมีมากเกินไปหรือน้อยเกินไป เพราะถ้าน้ำน้อยเกินไปปลาจะไม่แข็งแรงเพราะพื้นที่หากินในบ่อแคบ แต่ถ้าน้ำมีมากไปปลาจะอ้วนท้วนสมบูรณ์ไป เปรียบไปก็เหมือนสภาพฟองสบู่ที่เคยแตกในไทย และเดี๋ยวนี้กำลังแตกในสหรัฐฯ จนผู้คนเดือดร้อนกันทั่ว

เห็นอย่างนี้จึงไม่แปลกใจที่คุณสุชาติจะได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคเพื่อไทยด้วย นี่ก็แสดงว่าฝ่ายประชาธิปไตยมองเกมยาวไปสองสามชั้นแล้ว ถ้าเป็นการเล่นหมากฮอร์ส นี่เรียกว่ากำลังขยับหมากเตรียมกินสามต่อทีเดียว ดังนั้นแล้วการที่คุณสุชาติได้ขึ้นชั้นมาเป็นรัฐมนตรีคลัง นี่ก็เท่ากับถือเป็นการเตรียมผ่านด่านทดสอบสำคัญอีกครั้งหลังผ่านการฝึกงานในตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยในระยะเวลาสั้นๆ มาแล้ว รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีตำแหน่งอาจไกลได้ถึงนั่งนายกเอาเลยทีเดียว

ก็เป็นเช่นนี้เอง ผู้นำก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ในช่วงต้องรุกรบตกอยู่ในสถานะกดดัน ก็ต้องพึ่งพาคุณสมัครที่มีประสบการณ์ด้านนี้โชกโชน พอคุณสมัครพ้นตำแหน่งไป สถานการณ์เปลี่่ยนแปลง ประชาชนต้องการให้คนในชาติมีความสมานฉันท์ ก็ต้องเลือกผู้นำอีกประเภทขึ้นมารับตำแหน่ง สมมติข้างหน้าสถานการณ์ในอนาคตเปลี่ยนแปลงอีกก็เลือกคนใหม่ๆ ที่เหมาะสมกับสภาวะในอนาคตขณะนั้นขึ้นมารับตำแหน่งได้ ถึงได้บอกย้ำในหลายครั้งว่าอย่าไปยึดติดกับบุคคลใด ให้มองภาพรวมเป็นสำคัญ

พูดถึงคุณสมัคร ก็ขอพาดพิงไปถึงคุณจารุวรรณเสียนิดหนึ่งว่า เมื่อศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้คุณสมัครพ้นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ซึ่งก็เรียกว่าเป็นไปตามกฎเกณฑ์กติกาในระบอบประชาธิปไตย คุณสมัครท่านก็ยอมรับคำตัดสิน และยุติการทำหน้าที่ในตำแหน่งตามคำตัดสิน

ในขณะที่คุณจารุวรรณ ถ้ายังจำกันได้ วุฒิสมาชิกในขณะนั้นลงความเห็นว่าที่มาไม่ถูกต้อง คุณจารุวรรณก็ไม่ยอมลาออก แต่อ้างว่ายังไม่ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ออกจากตำแหน่ง ก็ไม่ทราบว่ามีความละอายมากน้อยแค่ไหน เรื่องพรรณอย่างนี้ถ้ามีความคิดก็คงจะทราบดีว่าควรทำอย่างไร เพื่อรักษาระบบให้เป็นไปตามกติกา และไม่ดึงเบื้องสูงลงต่ำ

พระราชดำรัสเมื่อครั้ง 25 เมษายน ท่านก็ตรัสมาครั้งหนึ่งแล้วว่า การขอพระราชทานมาตรา 7 นั้นไม่ถูกต้อง และไม่เป็นไปตามประชาธิปไตย คนที่ทูลขอมาตรา 7 ก็หน้าแตกไปตามๆ กัน ขนาดคุณอภิสิทธิ์ ยังต้องเลี่ยงบอกไปว่าที่พูดว่าเสนอเรื่องมาตรา 7 หมายถึงให้คุณทักษิณลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีรักษาการ จะได้ดำเนินการตามมาตรา 7 ให้ถูกต้องได้

นี่ก็ไม่รู้จะเลี่ยงบาลี เบี่ยงประเด็นไปถึงขั้นไหน เพราะหากนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีรักษาการลาออกจากการปฏิบัติหน้าที่จริง ก็มีนักกฎหมายท่านให้ความเห็นเอาไว้ว่า วุฒิสมาชิกในขณะนั้นก็ต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อไป นี่ก็ตั้งตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนนอกไม่ได้อยู่ดี

ส่วนคุณจรัญ ในเมื่อปรากฎหลักฐานออกมาเห็นชัดว่าไปสอนหนังสือ ก็ถือว่าอยู่ในสถานะลูกจ้างตามที่ศาลรัฐธรรมนูญ อันมีคุณจรัญเป็นหนึ่งในตุลาการเป็นผู้ตัดสินนั่นแหละ ได้อ้างอิงพจนานุกรมเอาไว้ ทางที่ดีควรรีบลาออกจากตำแหน่งตุลาการไปเสียจะสวยกว่า ให้ใครต่อใครออกมาเลี่ยงบาลีอีกคนแล้วว่า การสอนหนังสือถือเป็นบริการทางวิชาการ

ปัดโธ่! ประเดี๋ยวคุณสมัครให้เหตุผลบ้างว่า การออกรายการชิมไปบ่นไป ก็ให้ความรู้ทางวิชาการทำกับข้าวเหมือนกัน แล้วจะว่าอย่างไร?

ก็บ้านนี้เมืองนี้เป็นเสียอย่างนี้ คนรักษากติกา คุมกฎ พอถึงคราวตนเองก็อ้างโน่นอ้างนี่ ยกสองมาตรฐาน มาตรฐานเข้มก็ใช้กับฝ่ายตรงข้าม พอมาตรฐานผ่อนปรนก็ยกไปใช้กับตนเอง

ฝ่ายพธม. หลังจากพลาดท่าเสียทีครั้งแล้วครั้งเล่า โดนสื่อประท้วงบ้าง คนไม่รับการปกครองอภิชนาธิปไตย 70 – 30 บ้าง ก็ต้องถอยร่นกลับมาขอต่อราคาเป็น 50 – 50 ก็แล้วกัน ทำยังกับเป็นขายปลาทูในตลาดไปได้ นี่แถมสอดใส้มาอีกว่า ความจริงก็เป็นเลือกตั้งทั้งหมดนั่นแหละ เพียงแต่ครึ่งหนึ่งเลือกตั้งโดยตรง อีกครึ่งหนึ่งคัดมาจากกลุ่มวิชาชีพ แล้วค่อยให้ประชาชนเลือกกันอีกที นี่ก็ไม่รู้จะว่ากันอย่างไร ขอถามคำเดียวว่า ไอ้ที่ว่าอีกครึ่งที่คัดมาจากกลุ่มวิชาชีพนั่นน่ะ “ใคร” จะเป็นผู้คัดมา? หวังว่าคงไม่ใช่ “เจ็ดอรหันต์” ที่คัดวุฒิสมาชิกลากตั้งคนเดิมกระมัง

แต่เอาเถอะ อ่านเกมแบบนี้ก็ต้องถือว่า “มือที่มองไม่เห็น” ที่ค้ำยันอยู่เบื้องหลัง พธม. ก็ต้องถือว่าเขาแน่ของเขาอยู่เหมือนกัน ไม่งั้นคงยังไม่สามารถยึดทำเนียบได้นานขนาดนี้ นี่ถ้าเป็นในต่างประเทศ อย่างประเทศฮอลแลนด์ พอฝ่ายประท้วงล้ำเส้นคิดจะยึดอาคาร ที่ไม่ใช่ทำเนียบด้วยซ้ำ รัฐบาลส่งทหารไปโปรยใบปลิวเลยทีเดียว ว่าถ้าไม่ถอยไปภายในสามวัน รับรอง “ได้เห็นดีกัน”

ประเทศไทยเมื่ออีกฝ่ายเขาไม่ธรรมดา ศาลสั่งแล้วก็ไม่ถอย ถูกตั้งข้อหาเป็นกบฏก็ไม่ยอมสู้คดี แถมยังยึดทำเนียบเป็นปราการสำหรับปลูกข้าว ให้อายแขกบ้านแขกเมืองอยู่ได้ และรัฐบาลเลือกวิธีประนีประนอม ก็ต้องรอดูกันต่อไป

ตอนนี้ก็ถือว่าอยู่ในขั้น “ชิงมวลชน” แม้ว่าฝ่าย พธม. จะดูเพลี่ยงพล้ำไปบ้าง แต่เขาก็คงมีไม้เด็ดเตรียมตีโต้กลับเมื่อถึงเวลา ฝ่ายประชาธิปไตยก็ต้องไม่ประมาท หาทางเตรียมรับมือในทุกๆช่องทางล่วงหน้าเอาไว้

ก็ในเมื่อกำลังของสองฝ่ายมันยังพอๆ กันแบบนี้ ก็คงต้อง “คุมเชิง” กันต่อไป

แนวทางของคุณสมัครเหมาะกับการตอบโต้ ฝ่ายตรงข้ามที่มีการเดินเกมรุกฆาตอย่างรุนแรง ชั้นเชิงทางการเมืองที่เก็บสะสมไว้ตั้งแต่เข้าเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ตั้งแต่ปี 2511 ครบเครื่องทั้งการปราศรัยหาเสียง การอภิปรายในสภา การตอบโต้กับสื่อ ความสัมพันธ์ที่ดีกับชนชั้นนำ และการบริหารสายสัมพันธ์กับฝ่ายทหาร

คุณสมัครแน่ไม่แน่แค่ไหน ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อปี 2519 ก็เคยเอาชนะ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้าพรรคกิจสังคมคนดัง มาแล้วในเขต 1 ดุสิต ซึ่งถือกันว่าเป็นท้องที่ทหารนั่นแหละ ทั้งที่ตอนนั้นคุณสมัครก็ยังถือได้ว่าเป็นละอ่อนทางการเมือง แต่มาตอนนี้ด้วยความเขี้ยวและเชี่ยวทางการเมือง ก็ต้องถือว่าคุณสมัครแน่มากที่นำพรรคมาได้ถึงขนาดนี้

ความจริงคุณสมัครจะอยู่เป็นนายกรัฐมนตรีต่อไปก็ได้ เพียงแต่ถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินว่าผิดในกรณีไปจัดรายการ เมื่อสุดท้ายพรรคมีมติจะให้คุณสมชายขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทน ก็ต้องถือว่าเป็นการเซฟคุณสมัคร เพราะยังมีคดีรออยู่ข้างหน้าคุณสมัครอีกหลายคดี และเอาเข้าจริงคุณสมัครก็ไม่ได้หายตัวไปไหน ก็ยังเป็น ส.ส. อยู่ในพรรคพลังประชาชนนั่นแหละ

ถ้ามองการเมืองจากมุมมองขั้วการเมือง ที่มีการผนึกระหว่างกลุ่มเพื่อนเนวินและคุณสมัครที่มีคุณสมบัติพิเศษหลายประการดังสาธยายไปแล้วข้างต้น อาจจะมองว่ากลุ่มนี้เสียท่าให้กับ อีกขั้วหนึ่งที่ว่ากันว่าเป็น “เลือดแท้” คุณทักษิณ แต่ก็อย่างที่บอกเรื่องนี้สุดท้ายก็จบลงเพียงในพรรค แม้จะมีการประสานสื่อบ้าง พรรคร่วมรัฐบาลให้เกิดแรงกดดันบ้าง ก็ถือว่าพอหอมปากหอมคอ พอดีกับพรรคขนาดใหญ่ที่มี ส.ส. 233 คน

คนตามดูการเมืองก็อย่าอินไปกับการชิงเชิงครั้งนี้มาก เพราะก็เป็นเพียงการต่อรองอำนาจผลประโยชน์ตามปกติของนักการเมืองเขา ทิศทางใหญ่ก็ยังเป็นพรรคพลังประชาชน ที่เป็นแกนจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคร่วมรัฐบาลอีก 5 พรรคเช่นเดิม

เห็นแบบนี้ก็ต้องแสดงความสงสารคุณอภิสิทธิ์ ที่หวังจะเป็นนายกรัฐมนตรีรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบ คิดดูก็แล้วกันว่านับจากครั้งคุณชวนเป็นนายกรัฐมนตรีครั้งล่าสุดโน่น เมื่อปี 2543 นับมาถึงตอนนี้ก็เป็นเวลา 8 ปี อีกสองปีก็ครบ 10 ปีพอดี นับได้ว่าพรรคประชาธิปัตย์เป็นพรรคการเมืองที่ครองความเป็นฝ่ายค้านยาวนานพอดูในการเมืองสมัยใหม่

มองแบบนี้ใครควรหัวเราะใครควรร้องไห้ก็ชักไม่แน่ใจ พรรคหนึ่งถูกยุบ ถูกกลั่นแกล้งสาระพัด แต่ก็เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลและสามารถส่งสมาชิกในพรรคขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีมาแล้วสามคน และดูท่าจะส่งขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีไปได้เรื่อยๆ ในขณะที่อีกพรรคหนึ่งไม่ถูกยุบพรรคแต่ต้องเป็นฝ่ายค้านมาถึง 8 ปี

นี่พูดกันตามตรง ถ้าคุณอภิสิทธิ์ยังอยากจะเป็นนายกรัฐมนตรีจริงๆ ก็ขอให้ย้ายพรรคมาอยู่พรรคพลังประชาชนเถอะ ชื่อชั้นระดับคุณอภิสิทธิ์แล้วยังพอถือว่ามีความหวังจะเป็นนายกรัฐมนตรีได้ เพียงแต่ยังอยู่พรรคประชาธิปัตย์ คุณอภิสิทธิ์จึงจะยังต้องเป็นหัวหน้าฝ่ายค้านต่อไป

ฝ่าย 9 กบฏที่ทำเนียบ เห็นยังปักหลักทู่ซี้ไล่นายกรัฐมนตรีคนใหม่ ทั้งที่คุณทักษิณก็ดี คุณสมัครก็ดีเขาก็ไม่ได้อยู่เป็นนายกรัฐมนตรีอีกแล้ว นี่สงสัยไม่ตาพร่า ก็หูเฟือน ที่ไม่ได้ยินเสียงประชาชนเรียกร้องให้มีความสมานฉันท์ สื่อมวลชนก็เริ่มย้ายเปลี่ยนข้างตั้งข้อสงสัยกับการชุมนุมของ พธม. ข้อเสนอเรื่องการเมืองอภิชนแบบ 70-30 ก็ไม่มีใครเขาเอาด้วย พระราชกำหนดฉุกเฉินรัฐบาลก็สั่งยกเลิกไปแล้ว

จะชุมนุมต่อไปด้วยเหตุผลอะไร หาไม่เจอจริงๆ

รัฐบาลรักษาการยังพอมีเวลาอีกสามสิบวันตามมาตรา 172 ช่วงนี้แกนนำภายในพรรคพลังประชาชนก็ควรจะพูดคุยกันให้เรียบร้อย ปัญหาใหญ่อยู่ในพรรคเองนั่นแหละ หาใช่พรรคร่วมรัฐบาลไม่

ถึงวันนี้ก็ควรจะต้องบอกกล่าวให้ประชาชนฝ่ายสนับสนุนประชาธิปไตย ได้เรียนรู้ “ด้านลบ” ของการเมืองระบบรัฐสภาเอาไว้บ้าง จะไป “ปกปิด” กันเอาไว้ หลอกคนฝ่ายเดียวกันเองได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา

ตอนนี้ในพรรคพลังประชาชนก็มีอยู่สองขั้วใหญ่ๆ ขั้วเพื่อนเนวินนั่นหนึ่ง อีกขั้วก็กระจายไปหลายฝ่าย อีสานพัฒนาบ้าง ภาค กทม.บ้าง ภาคเหนือบ้าง รวมๆ เรียกว่าฝ่ายอกหักก็ได้กระมัง แม้จะมีเสียงคุณทักษิณจากลอนดอนมาว่าสนับสนุนคุณสมัคร แต่มาถึงจังหวะสุดท้ายก่อนยุบสภา ก็ขอต่อรองไว้ก่อน ท่านหัวหน้าจะว่าอย่างไรก็เอาไว้ทีหลัง ไอ้เรื่องจะไปโหวตให้อภิสิทธิ์เป็นนายกรัฐมนตรี นั่นไม่มีแน่ แต่เรื่องเก้าอี้อย่างไรก็ต้องมาก่อน ก็เป็นกันเสียอย่างนี้ ฝ่ายสื่อ และ พธม. เขาถึงได้ชี้ได้ว่า เห็นไหม สุดท้ายแล้วก็ทำเพื่อประโยชน์ของกู หาได้คำนึงถึงประโยชน์ประชาชนไม่ พรรคร่วมรัฐบาลเห็นคนในพลังประชาชนเองยังสรุปกันไม่ลง ก็เห็นพ้องว่าจะไม่เข้าประชุมเพื่อให้การประชุมล่ม แล้วตกลงกันให้เรียบร้อย จะให้ใครเป็นนายกรัฐมนตรีก็ว่าไป

พรรคประชาธิปัตย์ได้ข่าวมาก็เตรียมดัดหลังด้วยการโหวตคุณอภิสิทธิ์ให้เป็นนายกรัฐมนตรี ทั้งที่เสียงไม่ครบองค์ประชุมนั่นแหละ ได้ตำแหน่งมาเสียก่อน แล้วค่อยแจกเก้าอี้รัฐมนตรีให้พรรคร่วมรัฐบาล นี่สงสัยคงนึกว่าอยู่ในช่วงปลายปี 40 ตอนนั้นน่ะพอทำได้ เพราะเสียงความหวังใหม่เขามี 125 เสียงประชาธิปัตย์มี 123 สองข้างฝ่ายรัฐบาล ฝ่ายค้านก็ห่างกันแค่หนึ่งเสียง แบบนี้ดุลอำนาจก็ไปอยู่ที่กลุ่มงูเห่าของคุณวัฒนา ตอนนั้นคุณสมัครก็ประมาทประชากรไทยเป็นเสียงข้างน้อย พอดึงกลุ่มคุณวัฒนามาซึ่งมีเสียงมากกว่า มันเลยลักลั่นไม่ลงตัว

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน งูเห่ารับรองไม่มี ลงท้ายก็โดนขอให้นับองค์ประชุม เป็นอันว่าคุณอภิสิทธิ์ก็รับประทานแห้วไปอีกครา ไม่รู้ว่าพรรคประชาธิปัตย์ตกวิชาคณิตศาสตร์กันหรือไม่ เอาเป็นว่าคงไม่อยากว่ากันให้เสียกำลังใจมากกว่านี้ แค่นี้ชาวบ้านเขาก็มองออกว่าคุณอภิสิทธิ์แสดงความอยากเป็นนายกรัฐมนตรีออกนอกหน้าแค่ไหน

ก็เพราะมันวุ่นวายขายปลาช่อนขนาดนี้แหละ เขาถึงร่างรัฐธรรมนูญ 2540 ออกมาให้ พรรค คุม ส.ส. เอาไว้ให้อยู่มือ คุมมากไปก็ออกมาบ่นว่าติดคุกเหมือนคุณเสนาะอีก โลกนี้ช่างหาความสมดุลยากเสียจริง

ถึงตรงนี้ขอเตือนว่า อย่าทำเป็นเล่นกับเรื่องคดีหมิ่นประมาทของคุณสมัคร เอกสิทธิ์ ส.ส. ตามมาตรา 130 คุ้มครองคุณสมัครไม่ได้ เพราะเป็นการพิจารณาคดีต่อเนื่องก่อนที่ คุณสมัครจะเป็น ส.ส. อยู่ในวรรค 4 ลองอ่านรัฐธรรมนูญกันดู หากศาลท่านไม่ยอมให้ฎีกา แล้วให้คุณสมัครติดคุกแบบไม่รอลงอาญาจริง ทั้งสถานภาพนายกรัฐมนตรี และสถานภาพ ส.ส. ก็ต้องสิ้นสุดลงตามรัฐธรรมนูญ ตอนนี้เมื่อใช้ช่องนี้ไม่ได้ ก็อาจผลักดันผ่านช่องทางเสนอให้อัยการสูงสุดลงนามสลักหลังในคำร้องขอฎีกา แต่ก็นั่นแหละช่องทางนี้ก็แค่ยืดเวลา สุดท้ายก็ต้องถูกจำคุกอยู่ดี

แม้จะฝืนใจใครๆหลายคน แต่ก็ต้องย้ำแล้วย้ำอีก ว่าอย่าไปยึดติดตัวบุคคล เตรียมนายกรัฐมนตรีคนใหม่เผื่อเอาไว้ระหว่างที่คุณสมชายฝึกงานเป็นนายกรัฐมนตรีรักษาการในขณะนี้

พูดตามตรง คุณสมพงษ์ เหมาะสุดในสาม ส. เพราะสมชายใกล้ชิดคุณทักษิณเกินไป ในขณะที่สุรพงษ์ก็ยังมีคดีรอค้างกันอยู่ ปรับรัฐบาลอีกครั้งคราวหน้าก็คงจะยุบสภากันเลย เพราะงบประมาณและการโยกย้ายลงตัวหมดแล้ว ขอแต่อย่าเพิ่งยุบสภาในช่วงนี้ เพราะจะเกิดสุญญากาศโดยใช่ที่ เสี่ยงต่อการถูกโค่น โดย “มือที่มองไม่เห็น” ที่กำลังกระเหี้ยนกระหือรือ ทั้งมือเล็กมือใหญ่

แต่หากคุณสมัครผ่านมรสุมในวันที่ 25 มาได้ แล้วยังสนับสนุนกันอยู่ ก็ต้องหาวิธีเคลียร์เกมด้านสื่อด้วย ภาพลวงตาที่เกิดจากการประโคมของสื่อไม่ใช่ของจริงก็ใช่อยู่ แต่ก็มีผลกับชนชั้นกลาง และความสงบราบรื่นในการทำงานของรัฐบาล หากุนซือเก่งๆ สยบเกมข่าวจากฝ่ายตรงข้ามให้ได้ บางจังหวะก็ต้องเข้าต่อตี บางจังหวะก็ถอยหาเชิง

รักจะเล่นการเมือง ก็ต้องตรวจสอบ ป้องกันให้ครบทุกมุม

แต่ในฐานะของประชาชนก็คงต้องมีความเห็นส่วนตัว ที่แตกต่างไปจากข้อคิดเห็นของตุลาการ เพราะดูเหมือนการให้ความหมายของลูกจ้างกว้างไกลไปกว่ากฎหมายคุ้มครองแรงงานหรือตามกฎหมายภาษีอากร กลายเป็นการตีความตามพจนานุกรมว่าหมายรวมถึงผู้รับจ้างทำการงานให้ผู้ว่าจ้างโดยได้รับค่าจ้างด้วย ดูจะขัดกับการพิจารณาคดีของผู้พิพากษาที่ผ่านมาว่า กรณีข้อกฎหมายใดไม่ชัดเจน ก็ควรยกประโยชน์ให้จำเลยไป เพราะการตีความกว้างขวางเช่นนี้ ควรกระทำต่อเมื่อผลเป็นคุณกับจำเลยเท่านั้น เนื่องจากข้อวินิจฉัยของตุลาการไม่ควรมุ่งเอาผิดผู้ใด และหากพิจารณาถึงเจตนารมณ์เบื้องหลังรัฐธรรมนูญที่มองว่าผู้ดำรงตำแหน่งคำนึงถึงประโยชน์ส่วนตัวมากกว่าประโยชน์สาธารณะ ก็ต้องหาข้อพิสูจน์ให้ได้ว่า การจัดรายการของคุณสมัครนั้นก่อให้เกิดความเสียหายต่อผลประโยชน์ของประเทศชาติและส่วนรวมเช่นไร เป็นการคอรัปชั่นหรือขายชาติมากน้อยเพียงไหน เรื่องนี้ดูคำวินิจฉัยของศาลแล้ว ยังมองไม่เห็นความชัดเจนในข้อนี้

ถึงอย่างนั้นก็คงต้องยอมรับคำวินิจฉัยของศาลท่านด้วยความเคารพ

ข้อวินิจฉัยของศาลยังระบุต่อไปอีกว่า คณะรัฐมนตรีที่เหลือยังต้องอยู่ในตำแหน่งเพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อไปตามมาตรา 181 จนกว่าจะมีคณะรัฐมนตรีใหม่ ซึ่งคณะรัฐมนตรีรักษาการ ก็ควรใช้โอกาสนี้พิจารณาอย่างรอบคอบว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไร

ฟังว่าคุณชัยเตรียมเปิดประชุมสภาผู้แทนราษฎรนัดพิเศษ เพื่อเลือกตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เห็นว่าพรรคพลังประชาชนจะเลือกคุณสมัครกลับมาอีก ข้อนี้ก็ชอบแล้ว แต่ควรรอให้ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาเรื่องคดีหมิ่นประมาทในวันที่ 25 นี้ออกมาให้เรียบร้อยเสียก่อน เพราะหลังจากได้ตัวนายกรัฐมนตรีแล้วก็ยังต้องเลือกคณะรัฐมนตรี แล้วยังต้องมีการแถลงนโยบาย และจัดทำแผนบริหารราชการแผ่นดินอะไรอีกจิปาถะ

เกิดคุณสมัครกลับเข้ามา แล้วยังโดนศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ผิดหลุดจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกครั้งจะดูไม่จืด คราวนี้ฟังว่าโทษจำคุก 2 ปีในข้อหาหมิ่นประมาท ศาลอาจไม่รับฎีกา

ระหว่างนี้ คณะรัฐมนตรีชุดรักษาการก็ยังปฏิบัติหน้าที่ไปเรื่อยๆได้ ยังไม่จำต้องรีบร้อนเลือกนายกรัฐมนตรีคนใหม่ เพราะตามมาตรา 172 ยังพอมีเวลาอีกถึงสามสิบวัน ระหว่างนี้คุณสมชาย ก็ทดลองฝึกงานในตำแหน่งรักษาการนายกรัฐมนตรีไปพลางๆ รอจนแน่ใจแล้วก็ค่อยเลือกบุคคลที่เหมาะสมขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีคนถัดไป นี่ก็เรียกว่าปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามระบบ ไม่ต้องไปติดยึดมั่นถือมั่นบุคคลใด

คุณสมัครหรือใครๆที่จะมารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนใหม่ คราวนี้ก็คงต้องสำรวจตรวจสอบตนเองให้ละเอียดอย่ามีจุดอ่อน เพราะก็เห็นอยู่แล้วว่าฝ่ายมือที่มองไม่เห็นเขาเอาจริงมากน้อยเพียงใด นี่เห็นคุณสมัครยังไปเขียนบทความทำอาหารให้นิตยสารประชาทรรศน์ ก็ควรจะหาทางป้องกันเอาไว้เสียเนิ่นๆ ประเดี๋ยวจะถูกตีความว่าเป็นลูกจ้างประชาทรรศน์เข้าอีกจะยิ่งยุ่ง

แต่ข้อเสนอที่คุณสมัครยึดกุมมาตลอด ที่ว่า ไม่ออก ไม่ยุบ และไม่เจรจา บัดนี้ก็แสดงอานุภาพของมันให้เห็นแล้ว ว่าถ้าไม่ใจอ่อนหวั่นไหวไป ใครที่ไหนจะไปทำอะไรได้

ต่อให้มือที่มองไม่เห็นจะขโยกเขย่าอย่างไร ข้อเท็จจริงสำคัญก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง คือพรรคร่วมรัฐบาลยังคงรวมตัวกันอยู่ เพราะเสียงจากพรรคประชาธิปัตย์มีน้อยเกินไป เกิดพรรคชาติไทย หรือพรรคเพื่อแผ่นดินถอนตัวออกไป และดึงพรรคเล็กพรรคน้อยไปร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์ได้ รัฐบาลใหม่ก็ไม่มีความมั่นคง ยิ่งประธานและรองประธานสภาผู้แทนราษฎรก็ยังเป็นคนจากพรรคพลังประชาชน ข้อนี้แหละที่ถือเป็นจุดได้เปรียบที่ยังไม่เกิดสุญญากาศอำนาจอย่างชัดเจน

เรื่องที่เกิดขึ้นก็เพียงแต่หมุนเวลาย้อนกลับไปต้นมกราคมเท่านั้น หาได้มีอะไรมากมาย

ไม่ว่าคำตัดสินเมื่อวานจะออกมาอย่างไร สาธุชนทั้งหลายก็ได้รู้เห็นความงามประการหนึ่งที่สำคัญ นั่นคือการที่คุณสมัครไปให้การด้วยตัวเองที่ศาลรัฐธรรมนูญ และวันต่อมาศาลก็มีคำวินิจฉัย และคุณสมัครก็ยอมรับคำตัดสินนั้น

ความหมายอันงดงามที่สำคัญนั้นคือ ประชาชนทุกคนในประเทศนี้ต้องอยู่ภายใต้กฎหมาย

คำถามสำคัญจึงถูกโยนกลับไปยัง กลุ่มกบฎ 8 + 1 คนที่ทำเนียบว่า ถึงเวลาหรือยังที่ควรประพฤติปฏิบัติตัวให้สมกับเป็นประชาชนที่ดีกับเขาบ้าง หากจะกลัวว่าโดนกลั่นแกล้งไม่ให้ประกันตัว ก็คงต้องดูคำวินิจฉัยของศาลที่ท่านปล่อยให้สอง จาก 85 คนในกลุ่ม “นักรบศรีวิชัย” ที่เข้าไปบุกยึด NBT ได้รับประกันตัว ก็ดูจะเป็นข้ออ้างว่าจะโดนกลั่นแกล้งไม่ได้แล้วกระมัง

หรือยังมัวแต่ยึดมั่นใน “ลัทธิอัตตาธิปไตย” ที่ประกาศอยู่ว่า “กูเท่านั้นที่ถูกต้อง” แล้วอ้างกฎหมายแต่เฉพาะกับคนอื่น แต่ยกเว้นให้กับตนและพวกตนอยู่ร่ำไป

๏ โอมปรเมศวราย ผายผาหลวงอคร้าว ท้าวเสด็จเหนือวัวเผือก เอาเงือกเกี้ยวข้าง อ้างทัดจันทรเป็นปิ่น ทรงอินทรชฎา สามตาพระแพร่ง แกว่งเพชรกล้า ฆ่าภิฆนจัญไรฯ

๏ โอมชัยชัย ไขโสฬศพรหมญาณ บานเศียรเกล้า เจ้าคลี่บัวทอง ผยองเหนือขุนห่าน ท่านรังก่อดินก่อฟ้า หน้าจตุรทิศ ไทยมิตรดา มหากฤตราไตรอมรรตัยโลเกศ จงตรีศักดิท่าน พิญาณปรมาธิเบศ ไทธเรศสุรสิทธิ์ฯ

นี่เป็นร่ายดั้นของ ลิลิตโองการแช่งน้ำพิพัฒนสัตยา ร่ายสามบทนี้บูชาสามเทพสูงสุดคือ พระวิษณุ พระศิวะ และ พระพรหม

ดั้นบทแรกก็กล่าวถึงพระวิษณุ พระผู้ทรงอภิบาลโลก และดับภัยร้าย ทรงบรรทมเหนือพญาอนันตนาคราชเทว บัลลังก์เหนือเกษียรสมุทร ทรงครุฑเป็นพระราชพาหนะ สี่กรทรง สังข์ จักร คธา และ ธรณี หรือก็คือดอกบัว

ภีรุอาวตาร อสูรแลงลาญทัก ก็คือทรงอวตารลงมาปราบมารที่มีฤทธิ์ เมื่อครั้งที่สามทรงอวตารเป็นหมูป่า หรือวราหาวตาร เพื่อสังหารหิรัณยกษะ กษัตริย์ยักษ์แห่งเมืองมาร เหตุเพราะลักพาแม่พระธรณีไปกักไว้ยังเมืองบาดาล

หิรัณยกศิปุผู้น้องทราบข่าวความตายของผู้เป็นเชษฐา จึงเจ็บแค้นพระวิษณุ สู้อุตส่าห์บำเพ็ญเพียรถวายพลีแด่พระพรหม

พระพรหมเห็นหิรัณยกศิปุบำเพ็ญเพียรถึงขนาดจึงใจอ่อนยอมให้พรแก่หิรัณยกศิปุ ว่าไม่อาจถูกฆ่าตาย ไม่ว่าจากเทพ มนุษย์ หรือสัตว์ร้าย ไม่อาจถูกทำลายจากศาสตราวุธชนิดใด และไม่อาจถูกทำร้าย ณ กาลเทศะไม่ว่าจะเป็น กลางวันหรือกลางคืน ไม่ว่าจะภายในหรือภายนอก ไม่ว่าจะเป็นบนพื้นหรือบนฟ้า

หิรัณยกศิปุ เห็นว่าตนมีฤทธิ์ถึงเพียงนี้จึงออกรบด้วยทัพมัฆวาน หรือสิบสามเทพ เหล่าเทพไม่อาจต่อกรได้เพราะนอกจากพรของพระพรหม หิรัณยกศิปุยังมี หิรัญประเทศ กระบองศักดิ์สิทธิ์ที่ทำจากกิ่งจิตตปาลิ ไม้ใหญ่ประหลาดกลางอสุรภพ

พระอินทร์จึงกราบทูลพระวิษณุให้ลงมาปราบหิรัณยกศิปุ พระวิษณุจึงอวตารองค์ลงมาเป็นครั้งที่สี่ เป็นครึ่งสิงห์ครึ่งมนุษย์ ปรากฎกายออกจากเสาไม้ท้องพระโรงในเมืองมาร ครั้นแล้วจึงลากหิรัณยกศิปุออกมาสังหารเสียด้วยกรงเล็บที่เขตธรณีประตู ในยามโพล้เพล้

พรของพระพรหมจึงไม่อาจคุ้มครองหิรัณยกศิปุ เพราะถูกสังหารด้วย สิ่งที่ไม่ใช่ทั้งคน ไม่ใช่เทพ และไม่ใช่สัตว์ กรงเล็บนั้นก็ไม่ใช่อาวุธ สถานที่ถูกสังหารก็ไม่ใช่ทั้งข้างในและข้างนอก ในยามไม่ใช่กลางวันและไม่ใช่กลางคืน

ที่เล่ามานี้ ก็ชะรอยว่า แกนนำกบฎ 8 + 1 คน ซึ่งมีฤทธิ์มีเดชไม่ต่างอะไรกับหิรัณยกศิปุ เพราะศาลท่านก็ทำอะไรไม่ได้ ตำรวจ ทหารก็ไม่กล้าทำอะไร แต่ตอนนี้ไปชุมนุมกันอยู่ที่ทำเนียบรัฐบาล

แถมยังออกแถลงการณ์ฉบับล่าสุดอธิบายการเมืองใหม่ ลงท้ายทำนองต้องการประกาศศักดาว่า นี่เป็นประกาศจากทำเนียบรัฐบาล

เหตุที่ต้องออกแถลงการณ์ฉบับนี้มา ก็เพราะเริ่มรู้ตัวว่ากำลังเพลี่ยงพล้ำจากการไปประกาศเจตนารมย์สนองความคิดเหล่า “มือที่มองไม่เห็น” ว่าจะขอสำรองอำนาจไว้ร้อยละ 70 ที่เหลือปล่อยให้ประชาชนทั้ง 60 ล้านไปเพียงร้อยละ 30 ก็พอ ครั้นเหล่าแกนนำปราศรัยจนเห็นธาตุแท้เช่นนี้ออกมา ก็ไม่พ้นถูกชยันโตกันไปทั้งประเทศ จึงต้องร้อนตัวออกมาป่าวร้องกัน ที่ว่า 70 – 30 นั้นเป็นเพียงตุ๊กตา ยังปรับเปลี่ยนได้ แต่มาถึงตอนนี้คงหาคนเชื่อยากเสียแล้ว

ไม่ทราบจะล่วงรู้กันหรือไม่ว่าทำเนียบนั้นเดิมมีชื่อว่า “บ้านนรสิงห์” อันเป็นบ้านเดิมของเจ้าพระยารามราฆพ ต่อมารัฐบาลซื้อเอาไว้แล้วเปลี่ยนชื่อเป็นทำเนียบสามัคคีชัย และทำเนียบรัฐบาลตามลำดับ สถานที่แห่งนี้จึงได้ใช้ไว้เป็นศูนย์กลางบริหารราชการแผ่นดิน และต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองตลอดมา

แกนนำ พธม. เห็นว่าชุมนุมที่สะพานมัฆวานยังกดดันรัฐบาลไม่พอ เมื่อใกล้ถึงเส้นตายจึงต้องระดมคนแล้วเข้ายึดทำเนียบ และ NBT โดยใช้กำลังอาวุธ กลายสถานภาพเป็นกบฎไป

เข้ายึดทำเนียบได้ก็ทำสกปรก เลอะเทอะ แถมยังขัดขืนคำสั่งตุลาการ ก็เริ่มมีอาเพท เกิดฝนตกเป็นลูกเห็บลงทำเนียบกลางกลุ่มผู้ชุมนุม ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยอุบัติมาก่อนในรอบ 60 ปี

แกนนำกบฏ ถึงกับต้องนิมนต์พระมาสวด บางคนก็ประกาศว่าจะขอบวชตลอดชีวิต เพื่อล้างอาถรรพ์

ไม่รู้เหตุบังเอิญหรืออย่างไร พธม. เคยชุมนุมในที่ปิด เช่นในหอประชุมธรรมศาสตร์ ในหอวัฒนธรรมที่สวนลุมพินี จนถึงที่เปิดเช่นที่สนามหลวงและมัฆวาน

มาตอนนี้ ต้องกักตัวเองอยู่ในสนามหญ้าหน้าทำเนียบ เป็นที่ปิดก็ไม่เชิง ที่แจ้งก็ไม่ใช่

สถานการณ์จะคล้ายหิรัณยกศิปุ ที่กำลังถูกนรสิงห์ลากไปที่ปากธรณีประตู ยามโพล้เพล้หรือไม่ ก็ไม่กล้าคาดเดา

แต่ตอนนี้ ต้องมองล่วงหน้ากันแล้วว่า “อะไร” ที่จะมาดับฤทธิ์จอมอสูรตนนี้

สำหรับใครที่ห่วงเรื่องคุณสมัครบ่ายนี้ มีข่าวออกมาว่าจะหลุด 5-4 แต่ถ้าไม่หลุดคดี ก็ไม่เห็นจะเป็นไร พรรครัฐบาลก็เตรียมโหวตกลับมาอีก ก็แค่นั้น